Vertalingen van Gedichten

Naast het Kruis
(vert. Karel Vissers)

Naast het kruis stond de ontdane
Moeder heel en al in tranen
bij haar Zoon, met leed omkleed,
toen, doorheen haar hart, dat klagend,
even zware smart moest dragen,
wreed het zwaard der droefheid sneed.

O! Hoe triest, terneergeslagen
stond die Zalige te klagen,
Moeder van de Mensenzoon,
zij die waarlijk leed en rouwde,
trouwe Moeder, toen z' aanschouwde:
haar Zoon, zo ten prooi aan hoon!

Wie 's degene met zo'n stenen
hart dat om de smart niet wenen
moet, als Christus' Moeder treurt?
Wie kan geen erbarmen tonen
bij 't zien van de arme, vrome
Moeder, door zo'n pijn verscheurt?

Om de zonden van de zijnen
zag zij Jezus zo in pijnen
bij die wrede geseling,
zag haar lieve Zoon zo lijden,
heel alleen zijn doodsstrijd strijden
totdat ook Hij henenging.

Geeft, o Moeder, Bron van Liefde,
dat ik voel' wat U doorgriefde
en tezamen met U klaag' ;
dat mijn hart ontbrand' vanbinnen
door de Christus te beminnen,
opdat ik zo Hem behaag' .

Maagd en Moeder, grift de wonden
die uw Zoon, aan 't kruis gebonden
ondervond, diep in mijn hart;
alle wonden die Hem schonden,
die Hij doorstond om mijn zonden:
laat mij delen in die smart.

'k Wil, met d' ogen neergeslagen,
al mijn dagen met U klagen
bij het kruis van die Godmens.
Omdat ik met U begaan ben
dorst ik naast het kruis te staan en
mee te klagen is mijn wens.

Maagd, der Maagden uitverkoren,
wilt mijn bede toch verhoren:
dat ik met U tranen pleng' !
Laat mij Christus' doodsstrijd strijden
en 't lot van zijn leed belijden;
dat ik Hem zo hulde breng' !

Wilt mij in Zijn wonden hullen,
mij gans van het kruis vervullen,
mij bedwelmen door Zijn bloed.
Laat het vuur mij niet verteren,
wees mijn voorspraak, Maagd, wanneer men
mij voor 't Oordeel komen doet.

Christus, laat ook ik het leven,
laat uw Moeder mij dan geven,
als het kan, de zegeprijs.
Als mijn lichaam komt te sterven,
laat mijn ziel dan toch verwerven:
glorie in het Paradijs. Amen.

Dies irae
(vert. Guido Gezelle)

Kwade dag, die al de dagen
eens lijk asschen weg zult vagen,
zoo ‘t Sibille en David zagen!

Welk een gruwel ‘n zal ‘t niet wezen
als de Rechter, opgerezen,
‘t goê zal uit het kwade lezen!

Wondere trompetrumoeren
zullen al de graven roeren,
al die dood zijn throonwaards voeren.

Stom zal staan de Dood en ‘t Leven,
als de dooden antwoord geven,
staan, en voor den Rechter beven.

‘t Zal een boek te voorschijn komen
waarin ‘t al staat opgenomen
dat het oordeel Gods moet schromen,

als de Rechter, neêrgezeten,
al ‘t verdoken kwaad zal weten,
straffen ende niets vergeten.

Wie zal dan toch mijn verweer zijn,
wat mijn voorsprake en begeer zijn,
als de goeden zelf verveerd zijn?

Koning, schrikbaar en grootmachtig,
bron van goedheid, nederslachtig
bid ik u, weest mij indachtig!

JESU, wil toch wel gedenken:
als gij mij kwaamt ‘t leven schenken,
was ‘t om me op dien dag te krenken?

JESU, moê van zoeken naar mij
hebt ge ‘t kruis geleên, en daar mij
eens zoo dier gekocht: ach spaar mij!

Schoon ‘t uw recht zij van te wreken,
wilt mij vrij van zonden spreken
eer die dag komt aan te breken!

‘k Zuchte als een ter dood verwezen,
maar mijn schaamrood schuldig wezen
hoopt op uw bermhertig wezen;

Wierd Maria ‘t eeuwig leven,
wierd den moordenaar hoop gegeven,
hopen durve ik ook, en beven.

Heere, onweerdig is mijn bede;
doch, laat me, uit goedjonstigheden,
vrij van ‘t vier der eeuwigheden!

Laat mij bij uw schaapkes weiden,
wilt mij van de bokken scheiden
en ter rechter hand geleiden.

Moet gij dan vermalediden
en het eeuwig vier doen lijden
roept tot mij: "Gebenediden!"

Want ik komme al jammerklagen,
‘t herte als asschen rouw geslagen,
hulpe in mijnen doodstrijd vragen.

Dag van weedom en van boeten,
als gij zult verrijzen moeten

en gerecht zijn om uw' zonden,
mensch, God spare u in die stonden!

Zoete Heere JESU mijn,
laat ze in ruste en vrede zijn,
in alle eeuwen!
Amen.

Ode I, 38
(vert. Karel Vissers)

Jongen, 'k hou niet van dat Oosterse ornaat,
weet dat ik kransen, kunstig geknoopt, verfoei,
zoek toch niet langer naar waar nog een roos staat
            zo laat nog in bloei.
 
Een simpele mirtetak kan toch volstaan
zowel bij jou past een mirtekrans, mijn slaaf,
als bij mij, nu ik onder de wijnrank sta
            en er mijn dorst laaf.